Εισαγωγικό σημείωμα
Η Δώρα Κεντάρχου, κατείχε από την παιδική της κιόλας ηλικία, καλλιτεχνική ματιά. Μαθήτευσε στην Καλλιτεχνική Σχολή Κέρκυρας, καθ’όλη την διάρκεια της παιδικής και εφηβικής της ηλικίας. Ταυτόχρονα, έκανε μαθήματα ζωγραφικής με τον πατέρα της, Θεόφιλο Κένταρχο, ακουαρελίστα και ιδιαιτέρως γνωστό για τις υδατογραφίες του. Στα 19 της, δίνει εξετάσεις για την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Νάπολης στην Ιταλία, όπου και γίνεται δεκτή. Το ’93 αποφοιτά με άριστα και πραγματοποιεί σε συνεργασία με συμφοιτητές της, ομαδική έκθεση στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Τόσο οι ευρωπαικές όσο και οι ελληνικές τάσεις στην τέχνη της δεκαετίας του 80’, φαίνεται να επηρεάζουν τις δημιουργικές της διεργασίες. Η ζωγραφική και η γλυπτική, καταρρίπτουν τα έως τότε γνωστά όρια της τέχνης και βγαίνουν εκτός πορτραίτου, λαμβάνοντας αφηρημένες μορφές.
Η “Arte povera” στην Ιταλία αλλά και το κίνημα του μοντερνισμού στον ελληνικό χώρο, φαίνεται να εμπνέουν τη Δώρα Κεντάρχου να βγει εκτός των δυσδιάστατων, συμβατικών ορίων.
Σε Τρεις Διαστάσεις
2001
— 2008
Κάπως έτσι γεννιούνται τα πρώτα της έργα “ Σε τρεις διαστάσεις ”, τα οποία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως τρισδιάστατα σπίτια. Χρησιμοποιεί οξειδωμένη λαμαρίνα, γιατί δίνει την αίσθηση του παλιού, του φθαρμένου υλικού το οποίο καταγράφει το πέρασμα του χρόνου. Μέσω των διαφορετικών αυτών κατασκευών στοχεύει στην παρουσίαση της ανθρώπινης εμπειρίας, όπως για παράδειγμα με το έργο “Χωρίς φωνή ” και “Φως ”. Η καταπίεση και γενικότερα η αδυναμία έκφρασης που δεχόμαστε, από καθεστώτα, ομάδες ή ατομικότητες μέσα στα όρια του κοινωνικού ιστού, είναι ολοφάνερη στο “Χωρίς φωνή”. Στον αντίποδα, με το “Φως” η καλλιτέχνις δίνει μία ανάσα ελπίδας, σε μία εποχή που τα πάντα μοιάζουν δυσοίωνα.
Αέρινες Πολιτείες
2001
— 2012
Με την πάροδο των χρόνων, τα τρισδιάστατα σπίτια, παίρνουν ζωή στον καμβά, και μετατρέπονται σε “ Αέρινες πολιτείες ”. Tα ακρυλικά χρώματα πάνω στην επιφάνεια του μουσαμά, δίνουν ένα ημιδιάφανο αποτέλεσμα, ιδιαίτερα όταν διαπερνώνται από φως. Μας δίνει την αίσθηση ότι μπορούμε να δούμε μέσα στο κάθε σπίτι, ίσως και μέσα στον κάθε άνθρωπο που ζει μέσα του. Μας μεταφέρει σε διαφορετικές εποχές του χρόνου, φθινόπωρο, άνοιξη, καλοκαίρι, με το αέρινο στοιχείο μονίμως αισθητό.
Πίνακες σε Τσίγκο
1999
— 2019
Στην ενότητα “Πίνακες σε τσίγκο
Ταξιδιάρικες Πολιτείες
2014
— 2018
Στις “Ταξιδιάρικες πολιτείες
Στις Αυλές των Παιδικών μας Χρόνων
2022
— 2025
Ωστόσο στην τελευταία ενότητα “ Στις αυλές των παιδικών μας χρόνων ”, παρατηρούμε ότι σχεδόν εξαφανίζονται. Το στοιχείο της μεσογειακής φύσης παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο, με τις νερατζιές στις αυλές, τις ελιές και τα κοκόρια να ατενίζουν τον γαλάζιο ορίζοντα.
Κάπως έτσι, η καλλιτέχνις ολοκληρώνει τις θεματικές της, αφήνοντας νωπή μία αίσθηση αναζήτησης, ελπίδας και φωτός, τα οποία την συνοδεύουν απ’το ξεκίνημα της έως και σήμερα.
— Μαίρη Μπαλατσινού